4 Kasım 2012 Pazar

İki Şehrin Hikâyesi: Renkler Aynı, Ruhlar Farklı…


İki Şehrin Hikâyesi:

Renkler Aynı, Ruhlar Farklı…

Eskişehirspor 4 - Gaziantepspor 0

Eskişehir - Gaziantepspor maçı renkleri dışında iki benzemez şehrin ve takımın maçıydı. Gaziantep nasıl güneydoğunun ortasında bir sanayi vahası ise, Eskişehir de kültürel ve sosyal atmosferiyle İç Anadolu’nun ortasında bir vaha gibi…

İbricic dünkü maçın en kötülerindendi...
Ekonomisi, ordu ve üniversite gibi kurumların varlığı üzerinden yürüyor. Şehir ortasından geçen çayın etrafına kurulu canlı hayatıyla küçük bir Avrupa şehrini anımsatıyor, aynı zamanda… Eğlence hayatı oldukça canlı ve dinamik bir şehir… Şehrin bu dinamizmi futbol takımı üzerine de yansımış.

1990’larda Gaziantep’in yakalayıp 2000’lerde kaybettiği ruh, Eskişehir’de hala dimdik ayakta…

İki şehir arasındaki saha dışı bu farklar oyuna da yansıdı dün… Zaten kadro kalitesi açısından da birkaç oyuncuyu çıkardığınızda Eskişehir bariz olarak üstün Gaziantep’ten. Buna takım olma bakımından sağladığı üstünlük de eklenince dört gollü farkın olacağı maçın başında belli olmuştu.

“Maç” eşitler arası bir karşılaşma olarak tanımlanırsa, dün Eskişehir’de ortada bir maç yoktu. Eskişehir bandosunun “cav bella” ile başlayıp cenaze marşı ile bitirdiği gösterisi eşliğinde Gaziantepspor dün sahaya gömüldü resmen.

Hikmet Karaman istikrar arıyor...
Deplasmanlarda takımını yalnız bırakmamasına alışkın olduğumuz “Gençlik 27 grubu” ise takımını yalnız bırakmıştı. Geçen haftalarda yönetimle ters düşen gruba, yönetimin deplasman için sağladığı finansmanın kesilmesi buna yol açmış olabilir.

Bunun sonucunda bir taraftara beş polisin düştüğü, polis kamerasıyla girişte tek tek taraftarların “zoom”landığı komik bir görüntü ortaya çıktı. Güvenlik devleti uygulamalarının statlara kadar yansıdığının bir görüntüsüydü.

Dünkü maç iki takımın ligdeki hedeflerini de netleştirdi. Eskişehir ilk beşte olacağını gösterirken, Gaziantepspor’u ise zorlu günlerin beklediği aşikar…


Minik taraftarın güzel çağrısı...